"We konden onze medewerkers eigenlijk helemaal niet missen"

“Toen ik hier begon, wist ik niks van het boerenleven,” vertelt Pim. “Ik kon eigenlijk vrij weinig. Koeien halen heb ik gewoon moeten leren.”

“Toen ik hier begon, wist ik niks van het boerenleven,” vertelt Pim. “Ik kon eigenlijk vrij weinig. Koeien halen heb ik gewoon moeten leren.”

Wat Pim niet kon, deden Jolijn en haar man Rens. Melken, voeren, het land op. En zoals bij zoveel bedrijven bleef dat gewoon zo, want het werkte. “Een dag op cursus? Dat komt er nooit van.”

De rekensom die anders uitpakt

Toch begon er iets te knagen. Niet omdat er iets misging, maar omdat álles wat met de trekker te maken had bij Jolijn bleef liggen. Precies het werk dat je niet kunt uitstellen.

Toen Pim zestien werd, kwam de vraag op tafel: zou hij zijn trekkerrijbewijs kunnen halen? Een mooie gedachte, maar ook een kostbare. Via kennismakelaar Anouk Schellekens bleek er subsidie beschikbaar. “Anouk heeft ons geholpen om die investering toch aantrekkelijk te maken,” zegt Jolijn. Het rijbewijs werd grotendeels vergoed.

En dat argument van die gemiste werkdagen? Dat viel in de praktijk mee. “Ik heb het praktisch in de regio gehaald,” zegt Pim. “Het meeste was vlakbij en gewoon goed te doen naast het werk.”

Jolijn vat het droger samen: “Geen schoolbanken. Gewoon doen.”

CTA Button

Eerlijk is eerlijk: het ging niet vanzelf

Pim maakt er geen mooier verhaal van dan het was. “De theorie vond ik lastig. Ik ben er een paar keer voor gezakt.” Maar het rijden zelf beviel hem prima. “Het was een leuke cursus. En ik heb ‘m gehaald, dus daar ben ik wel erg blij mee.”

Fijnere werk/privébalans voor Jolijn, leuker werk voor Pim

Pim verzorgt nu niet alleen de dieren, maar draait ook mee op het land. Maaien doet hij zelf. Voeren staat op de planning.

Voor Jolijn betekent dat meer uit handen kunnen geven. “Dat zorgt bij ons voor een fijnere werk-privébalans,” zegt ze. Werk dat eerst alleen bij haar terechtkwam, is nu verdeeld.

Het onverwachte zat ergens anders. “Mijn baas investeert in mij. Dat voelt goed,” zegt Pim. “Nu ik mijn trekkerrijbewijs heb, kan ik zoveel meer. En het werk is leuker geworden.”

Precies daar zit volgens Jolijn de winst die je van tevoren niet inboekt: iemand die meer kan, die blijft ook langer. “Voor Pim betekent het nog meer en langer werkplezier.”

In de schoolbanken niet altijd nodig

Anouk Schellekens is kennismakelaar melkveehouderij en brengt vraag en aanbod bij elkaar. Ze hoort de aarzeling vaak.

“Ik kan me best voorstellen dat leren in de schoolbanken niet iets is waar je enthousiast van wordt, als je gewend bent de hele dag buiten tussen de koeien te staan,” zegt ze. “Maar leren en ontwikkelen kan in meerdere vormen. Ook gewoon praktisch, in het dagelijkse werk.”

Haar vragen gaan lang niet altijd over cursussen. Vaker over: hoe vind ik personeel, hoe houd ik mensen vast, hoe zorg ik dat kennis in mijn bedrijf blijft? “En het kan net zo goed gaan om de ontwikkeling van de ondernemer zelf.”

Jolijns advies aan collega-melkveehouders

“Ontwikkelen is belangrijk om je aan te passen aan de uitdagingen en kansen die op je afkomen,” zegt Jolijn. “En het zorgt daarnaast voor uitdaging en werkplezier.”

Ze zou het collega’s zonder meer aanraden. “Neem gewoon eens contact op met de kennismakelaar om te kijken welke mogelijkheden er zijn om jezelf en je personeel verder te laten ontwikkelen.”

Eén cursus. Een medewerker die het hele erf rond kan. En een boerin die weer eens op tijd aan tafel zit.

Dat is Slim Boeren.